Sunday, February 15, 2026

३०० रुपयांची गुंतवणूक आणि ६३४ कोटींचा परतावा!

आजच्या डिजिटल युगात 'नशीब' कधी आणि कसे उघडेल, याचा काहीच नेम नाही. कधी लॉटरीचे तिकीट माणसाला करोडपती बनवते, तर कधी शेअर बाजारातील एखादी छोटी गुंतवणूक आयुष्य बदलून टाकते. मात्र, तंत्रज्ञान विश्वात नुकतीच एक अशी घटना समोर आली आहे, जीने या सर्व गोष्टींना मागे टाकले आहे. एका व्यक्तीने १९९३ मध्ये केवळ ३०० रुपये खर्चून इंटरनेटवर एक डोमेन नाव विकत घेतले होते. आज तब्बल ३० वर्षांनंतर, त्याच डोमेनची विक्री करून या व्यक्तीने ६३४ कोटी रुपये (सुमारे ७० दशलक्ष डॉलर्स) कमावले आहेत. ही कथा आहे 'ai.com' या अत्यंत मौल्यवान डोमेनची आणि ते विकत घेणाऱ्या अर्श्यान इस्माईल या मलेशियन तरुणाची. विशेष म्हणजे, हा तरुण ना अमेरिकेचा आहे, ना चीनचा, आणि ना भारताचा. तरीही त्याने तंत्रज्ञान विश्वातील एक सर्वात मोठी डील करून जगाचे लक्ष वेधून घेतले आहे.


अर्श्यान इस्माईल हा मूळचा मलेशियाचा असून तो एक सॉफ्टवेअर इंजिनिअर आणि उद्योजक आहे. सध्या संपूर्ण जगभरात 'आर्टिफिशियल इंटेलिजन्स' म्हणजेच कृत्रिम बुद्धिमत्तेचा बोलबाला आहे. चॅटजीपीटी, गुगल जेमिनी आणि अशा अनेक टूल्समुळे एआय हे क्षेत्रातील परवलीचा शब्द बनला आहे. पण अर्श्यानची दूरदृष्टी इतकी जबरदस्त होती की, त्याने या क्रांतीची चाहूल १९९० च्या दशकातच ओळखली होती, असे म्हणण्यापेक्षा एक योगायोग त्याच्या पथ्यावर पडला असे म्हणणे जास्त योग्य ठरेल.

ही गोष्ट आहे १९९३ सालातली. इंटरनेट तेव्हा बाल्यावस्थेत होते. गुगलचा जन्मही झाला नव्हता आणि वेबसाइट्सची संख्या हाताच्या बोटावर मोजण्याइतकी होती. त्यावेळी अर्श्यान इस्माईल अवघ्या १० वर्षांचा होता. त्याला कॉम्प्युटर आणि तंत्रज्ञानाची आवड होती. एके दिवशी इंटरनेटवर सर्फिंग करत असताना त्याला डोमेन नावे विकत घेण्याची कल्पना सुचली. त्याला 'AI.com' हे नाव खूप आवडले. याचे कारण असे नव्हते की त्याला आर्टिफिशियल इंटेलिजन्समध्ये काही करायचे होते. तर त्याचे साधे कारण होते की 'AI' ही त्याच्या नावाची आद्याक्षरे होती - Arsyan Ismail. स्वतःच्या नावाची वेबसाइट असावी, या बालसुलभ हट्टापायी त्याने आपल्या आईचे क्रेडिट कार्ड वापरले आणि हे डोमेन रजिस्टर केले. त्यावेळी यासाठी त्याला अंदाजे १०० डॉलर्स खर्च आला होता, ज्याची त्या काळातील किंवा स्थानिक चलनानुसार किंमत सुमारे ३०० रुपये इतकी होती, असे काही अहवालांत म्हटले आहे. हा छोटासा निर्णय भविष्यात त्याच्यासाठी सोन्याची अंडी देणारी कोंबडी ठरेल, याची पुसटशी कल्पनाही त्याला किंवा त्याच्या आईला नव्हती.

डोमेन विकत घेतल्यानंतर अर्श्यानने त्याचा विशेष काही वापर केला नाही. मधल्या काळात १९९० च्या दशकाच्या शेवटी 'डॉट कॉम'चा फुगा फुटला, अनेक कंपन्या आल्या आणि गेल्या. पण अर्श्यानने आपल्या ताब्यातील 'ai.com' हे डोमेन कोणालाही विकले नाही. गेल्या काही वर्षांत, विशेषतः २०२२-२३ नंतर जगात एआयची लाट आली. ओपन एआयने चॅटजीपीटी आणले आणि जगाचे चित्रच बदलले. अचानक 'AI' हा शब्द जगातील सर्वात महागडा आणि महत्त्वाचा शब्द बनला. प्रत्येक मोठी कंपनी - मग ती मायक्रोसॉफ्ट असो, गुगल असो किंवा एलन मस्कची कंपनी असो - सर्वांना एआय क्षेत्रात आपले वर्चस्व हवे होते. अशा परिस्थितीत, 'ai.com' हे नाव इंटरनेटच्या जगात सर्वात प्रतिष्ठेचे आणि मौल्यवान नाव बनले. दोन अक्षरी डोमेन नावे तशीही खूप दुर्मिळ असतात आणि त्यातही 'एआय' सारखे नाव असणे म्हणजे लॉटरीच!

अखेर एप्रिल २०२५ मध्ये या डोमेनच्या विक्रीचा योग जुळून आला. 'झिनेस' आणि इतर तंत्रज्ञान वेबसाइट्सने दिलेल्या माहितीनुसार, अर्श्यान इस्माईलने हे डोमेन 'क्रिप्टो डॉट कॉम' (Crypto.com) या प्रसिद्ध कंपनीचे सीईओ ख्रिस मार्सझलेक यांना विकले. ही डील काही लाखांत किंवा कोटींत नाही, तर तब्बल ७० दशलक्ष डॉलर्समध्ये झाली. भारतीय चलनानुसार ही रक्कम सुमारे ६३४ कोटी रुपये इतकी होते. विशेष म्हणजे, या व्यवहाराची संपूर्ण रक्कम अर्श्यानला 'क्रिप्टोकरन्सी'च्या स्वरूपात देण्यात आली. हे डोमेन विक्रीच्या इतिहासातील आतापर्यंतच्या सर्वात मोठ्या व्यवहारांपैकी एक मानले जात आहे. यापूर्वी 'CarInsurance.com' हे डोमेन ४९.७ दशलक्ष डॉलर्सना विकले गेले होते, पण ai.com ने तो विक्रम मोडीत काढला आहे. अर्श्यानला या डोमेनसाठी इतर कंपन्यांकडून १०० दशलक्ष डॉलर्सपर्यंतच्या ऑफर होत्या, असेही बोलले जाते. पण त्याने ७० दशलक्ष डॉलर्सवर समाधान मानले आणि डील फायनल केली. यावर त्याने एक मजेशीर सल्लाही दिला - "एखाद्या अब्जाधीशासोबत व्यवहार करताना जास्त घासाघीस करू नका."

अर्श्यान हा काही फक्त नशिबाने श्रीमंत झालेला माणूस नाही, तर त्याने तंत्रज्ञान क्षेत्रात स्वतःचे स्थान निर्माण केले आहे. त्याने मलेशियातील टेक इंडस्ट्रीमध्ये अनेक वर्षे काम केले आहे. त्याच्या लिंक्डइन प्रोफाईलनुसार, २००५ ते २००६ दरम्यान त्याने 'नफनँग' या कंपनीत सीनियर प्रोग्रामर म्हणून काम केले. त्यानंतर त्याने 'पॅकेट वन नेटवर्क्स' आणि 'फ्रेंडस्टर' सारख्या सोशल नेटवर्किंग साइट्ससाठी सॉफ्टवेअर इंजिनिअर म्हणून काम पाहिले. तो केवळ नोकरीवर अवलंबून राहिला नाही, तर त्याने '१३३७ टेक' (1337 Tech) नावाची स्वतःची कंपनीही सुरू केली. अर्श्यान हा सुरुवातीपासूनच डिजिटल करन्सी आणि बिटकॉईनचा समर्थक राहिला आहे. त्याने तंत्रज्ञानातील बदल वेळीच ओळखले आणि त्यात गुंतवणूक केली. जानेवारी २०२५ पासून तो ओपन एआय सोबत स्वतंत्रपणे काम करत असल्याची माहितीही त्याच्या प्रोफाईलवर दिसते.

ही डील झाल्यानंतर 'ai.com' या डोमेनचा वापर कशासाठी होत आहे, हे पाहणे औत्सुक्याचे आहे. सुरुवातीला काही काळ हे डोमेन चॅटजीपीटीवर रिडायरेक्ट होत होते, ज्यामुळे अनेकांना वाटले की सॅम अल्टमन यांनीच ते विकत घेतले आहे. त्यानंतर काही काळ ते एलन मस्क यांच्या 'x.ai' कडे वळवण्यात आले. मात्र, आताच्या बातमीनुसार, हे डोमेन क्रिप्टो डॉट कॉमच्या मालकीचे असून ते त्यांच्या नवीन 'एजंटिक एआय' प्लॅटफॉर्मसाठी वापरले जात आहे.

अर्श्यान इस्माईलची ही कथा आपल्याला एकच गोष्ट शिकवते की, तंत्रज्ञानाच्या जगात संधी कधीही आणि कोठूनही येऊ शकते. १९९३ मध्ये एका १० वर्षांच्या मुलाने केवळ गंमत म्हणून आणि स्वतःच्या नावासाठी घेतलेले एक डोमेन आज त्याला जगातील सर्वात श्रीमंत लोकांच्या पंक्तीत नेऊन बसवते, हा खरोखरच एक चमत्कार आहे. ६३४ कोटींचा हा प्रवास केवळ पैशांचा नाही, तर डिजिटल युगातील अमर्याद संधींचा आहे. ज्यांनी योग्य वेळी योग्य निर्णय घेतले आणि संयम बाळगला, त्यांना त्याचे फळ नक्कीच मिळते, याचे हे उत्तम उदाहरण आहे. आज अर्श्यान इस्माईल हे नाव केवळ मलेशियातच नाही, तर जगभरातील टेक विश्वात आदराने घेतले जात आहे.

--- तुषार भ. कुटे



इंडिया एआय समिट २०२६: भारताच्या 'डिजिटल महासत्ते'कडे जाणाऱ्या प्रवासाचा ऐतिहासिक टप्पा

वर्ष २०२६ हे भारतीय तंत्रज्ञान क्षेत्राच्या इतिहासात सुवर्णाक्षरांनी लिहिले जाईल, कारण यावर्षी भारत एका अशा ऐतिहासिक घटनेचा साक्षीदार होत आहे, जी केवळ तंत्रज्ञानापुरती मर्यादित नसून ती भारताच्या भविष्याची दिशा ठरवणारी आहे. ही घटना म्हणजे 'इंडिया एआय समिट २०२६'. कृत्रिम बुद्धिमत्ता अर्थात 'आर्टिफिशियल इंटेलिजन्स' या विषयावर जागतिक स्तरावर मंथन करण्यासाठी आणि भारताची या क्षेत्रातील भूमिका स्पष्ट करण्यासाठी आयोजित करण्यात आलेली ही परिषद म्हणजे एका नव्या युगाची नांदी आहे. या निमित्ताने भारताने जगाला दाखवून दिले आहे की, भारत आता केवळ तंत्रज्ञानाचा वापरकर्ता राहिला नसून, तो आता तंत्रज्ञानाचा निर्माता आणि दिशादर्शक बनला आहे. या लेखात आपण या समिटचे महत्त्व, भारताची एआय क्षेत्रातील प्रगती, भविष्यातील संधी आणि भारतीयांनी या बदलाकडे पाहण्याचा दृष्टिकोन यावर सविस्तर चर्चा करणार आहोत.



'इंडिया एआय समिट २०२६' ही परिषद म्हणजे भारताच्या महत्त्वाकांक्षी 'इंडिया एआय मिशन'चा एक भाग आहे. या परिषदेचा मुख्य उद्देश भारताला जागतिक एआय नकाशावर एक प्रमुख शक्ती म्हणून स्थापित करणे हा आहे. या समिटमध्ये जगभरातील दिग्गज एआय संशोधक, धोरणकर्ते, स्टार्टअप संस्थापक आणि गुंतवणूकदार एकत्र आले आहेत. यामध्ये केवळ चर्चासत्रे नसून, भारताने विकसित केलेल्या एआय मॉडेल्सचे प्रदर्शन, हॅकाथॉन्स आणि भविष्यातील धोरणांवर सखोल विचारमंथन समाविष्ट आहे.

या समिटचे सर्वात मोठे वैशिष्ट्य म्हणजे भारताचा 'सार्वभौम एआय' (Sovereign AI) या संकल्पनेवर असलेला भर. याचा अर्थ असा की, भारताने एआय तंत्रज्ञानासाठी अमेरिका किंवा चीनसारख्या देशांवर अवलंबून राहू नये. भारताचा स्वतःचा डेटा, स्वतःची संगणकीय क्षमता आणि स्वतःचे एआय मॉडेल्स असावेत. या समिटच्या माध्यमातून भारत सरकारने स्पष्ट केले आहे की, एआय हे केवळ काही खाजगी कंपन्यांच्या नफ्याचे साधन नसून, ते देशाच्या विकासाचे आणि जनसामान्यांच्या कल्याणाचे साधन आहे. सरकारने या परिषदेत एआयला भारताची 'आर्थिक पायाभूत सुविधा' म्हणून घोषित केले आहे. ज्याप्रमाणे रस्ते, वीज आणि पाणी या पायाभूत सुविधा असतात, तसेच एआय हे आता विकासाचे एक अपरिहार्य अंग बनले आहे.

गेल्या काही वर्षांत भारताने एआय क्षेत्रात जी प्रगती केली आहे, ती थक्क करणारी आहे. भारत सरकारने १०,३०० कोटी रुपयांचे 'इंडिया एआय मिशन' मंजूर केले असून, त्याद्वारे एआय इकोसिस्टम मजबूत करण्याचे काम युद्धपातळीवर सुरू आहे. या प्रगतीचे तीन मुख्य स्तंभ आहेत. पहिला स्तंभ म्हणजे संगणकीय क्षमता. एआय मॉडेल्स चालवण्यासाठी लागणारे उच्च क्षमतेचे संगणक आणि जीपीयू (GPUs) भारतात उपलब्ध करून देण्यासाठी सरकार मोठी गुंतवणूक करत आहे. खाजगी क्षेत्रातील कंपन्या आणि स्टार्टअप्सना हे तंत्रज्ञान सवलतीच्या दरात उपलब्ध करून दिले जात आहे, जेणेकरून नवनिर्मितीला चालना मिळेल.

दुसरा स्तंभ म्हणजे डेटा. भारत हा जगातील सर्वाधिक लोकसंख्या असलेला आणि सर्वाधिक इंटरनेट वापरकर्ते असलेला देश आहे. यामुळे आपल्याकडे डेटाचा प्रचंड साठा आहे. 'इंडिया डेटासेट प्लॅटफॉर्म'च्या माध्यमातून हा डेटा संशोधकांसाठी सुरक्षितपणे खुला केला जात आहे, जेणेकरून भारतीय समस्यांवर आधारित एआय मॉडेल्स तयार करता येतील. तिसरा आणि सर्वात महत्त्वाचा स्तंभ म्हणजे कौशल्य विकास. भारताने लाखो तरुणांना एआयचे प्रशिक्षण देण्यासाठी 'फ्युचर स्किल्स' सारखे कार्यक्रम राबवले आहेत. टियर-२ आणि टियर-३ शहरांमध्येही एआय लॅब्स सुरू झाल्या आहेत, ज्यामुळे ग्रामीण भागातील प्रतिभांनाही संधी मिळत आहे.

भारतात एआयचा वापर हा पाश्चिमात्य देशांपेक्षा वेगळ्या पद्धतीने होत आहे आणि तोच आपला यूएसपी  आहे. अमेरिकेत एआयचा वापर प्रामुख्याने चॅटबॉट्स किंवा मनोरंजनासाठी होत असताना, भारतात मात्र एआयचा वापर सामाजिक समस्या सोडवण्यासाठी केला जात आहे. स्टुअर्ट रसेल यांच्यासारख्या जागतिक तज्ञांनीही भारताच्या या दृष्टिकोनाचे कौतुक केले आहे.

शेती हे भारतीय अर्थव्यवस्थेचे प्रमुख अंग आहे आणि तिथे एआय क्रांती घडवत आहे. पिकांवरील रोगांचे निदान करण्यासाठी आता शेतकऱ्यांना कृषी तज्ञाची वाट पाहावी लागत नाही. त्यांच्या मोबाईलमधील एआय ॲप पिकाचा फोटो काढताच रोगाचे निदान करते आणि औषध सुचवते. हवामानाचा अचूक अंदाज आणि पिकांच्या लागवडीचे नियोजन करण्यासाठी एआय मॉडेल मदत करत आहेत. यामुळे शेतकऱ्यांचे उत्पन्न वाढण्यास मदत होत आहे.

आरोग्य क्षेत्रात तर एआय वरदान ठरत आहे. भारताच्या ग्रामीण भागात डॉक्टरांची, विशेषतः तज्ञ डॉक्टरांची मोठी कमतरता आहे. एआयवर आधारित एक्स-रे आणि स्कॅन रिडींग मशीन्स आता कर्करोग, टीबी यांसारख्या आजारांचे निदान काही मिनिटांत करत आहेत. यामुळे वेळेवर उपचार मिळणे शक्य झाले आहे. शिक्षण क्षेत्रातही एआय ट्युटर्समुळे क्रांती होत आहे. प्रत्येक विद्यार्थ्याची शिकण्याची गती आणि क्षमता ओळखून त्याला शिकवणारे 'पर्सनलाईज्ड एआय शिक्षक' आता तयार होत आहेत. यामुळे दर्जेदार शिक्षण खेड्यापाड्यातील मुलांपर्यंत पोहोचवणे शक्य झाले आहे.

याशिवाय, प्रशासन आणि सरकारी योजनांचा लाभ लोकांपर्यंत पोहोचवण्यासाठी एआयचा वापर होत आहे. 'भाषिणी' या एआय प्लॅटफॉर्ममुळे भाषेचा अडथळा दूर झाला आहे. आता एक तामिळ भाषिक शेतकरी आपली समस्या आपल्या भाषेत सांगू शकतो आणि हिंदी किंवा मराठी भाषिक अधिकारी ती समजू शकतो. हे केवळ भाषांतराचे ॲप नसून, ते भारताला जोडणारे एक एआय साधन आहे.

एकीकडे एआयची ही घोडदौड सुरू असताना, दुसरीकडे सामान्य माणसाच्या मनात नोकऱ्या जाण्याची भीतीही आहे. 'चॅटजीपीटी' किंवा 'स्पॉटिफाय'सारख्या कंपन्यांमधील एआयच्या वापरामुळे कोडिंगच्या नोकऱ्या कमी झाल्याच्या बातम्या आपण वाचतो. परंतु, भारतीयांनी याकडे नकारात्मक दृष्टीने पाहण्याचे कारण नाही. भारताकडे जगातील सर्वात मोठी तरुण लोकसंख्या आहे. आपण एआयकडे 'माणसाची जागा घेणारे तंत्रज्ञान' म्हणून न पाहता, 'माणसाची क्षमता वाढवणारे तंत्रज्ञान' म्हणून पाहिले पाहिजे.

जर एआयमुळे कोडिंग सोपे झाले असेल, तर भारतीय तरुणांनी आता केवळ कोडर बनून राहण्यापेक्षा 'प्रॉडक्ट डिझायनर' किंवा 'सोल्युशन आर्किटेक्ट' बनण्याकडे लक्ष दिले पाहिजे. ज्याला पूर्वी ॲप बनवायला सहा महिने लागायचे, तो आता एआयच्या मदतीने सहा दिवसांत ॲप बनवू शकतो. याचा अर्थ असा की आपण जास्त काम, जास्त वेगाने आणि जास्त अचूकतेने करू शकतो. यामुळे नवीन रोजगार निर्माण होतील, फक्त त्यांचे स्वरूप वेगळे असेल.

तसेच, आपण 'एआय वापरणारे' (Consumers) होण्यापेक्षा 'एआय बनवणारे' (Creators) होणे गरजेचे आहे. भारताने स्वतःचे एआय मॉडेल्स विकसित करणे आवश्यक आहे, जे भारतीय संस्कृती, भाषा आणि गरजा समजून घेतील. स्टुअर्ट रसेल यांनी इशारा दिला आहे की, पाश्चिमात्य एआय मॉडेल्सवर आंधळा विश्वास ठेवणे धोक्याचे ठरू शकते. त्यामुळे 'आत्मनिर्भर एआय' ही केवळ घोषणा नसून ती काळाची गरज आहे. भारतीयांनी एआय साक्षरता वाढवणे आणि त्याचा जबाबदारीने वापर करणे अत्यंत महत्त्वाचे आहे.

इंडिया एआय समिट २०२६ च्या माध्यमातून भारताने जगाला एक स्पष्ट संदेश दिला आहे की, आम्ही एआय शर्यतीत मागे नाही आहोत. आपण यूपीआय (UPI) च्या माध्यमातून जगात डिजिटल पेमेंटमध्ये क्रांती घडवली, तसेच आपण एआयच्या माध्यमातून 'बुद्धिमत्तेचे लोकशाहीकरण' (Democratization of Intelligence) करणार आहोत. जेव्हा एआय हे वीज आणि पाण्यासारखे प्रत्येकाला सहज उपलब्ध होईल, तेव्हा भारतातील प्रत्येक लहान-मोठा उद्योजक, शेतकरी आणि विद्यार्थी आपली स्वप्ने पूर्ण करू शकेल.
आज आपण एका मोठ्या बदलाच्या उंबरठ्यावर उभे आहोत. आव्हाने नक्कीच आहेत, डेटा प्रायव्हसीचे मुद्दे आहेत, डीपफेकचे धोके आहेत, पण योग्य नियमावली आणि नैतिकतेचा वापर करून आपण यावर मात करू शकतो. एआय हे एक दुधारी शस्त्र आहे, पण जर ते भारतासारख्या आध्यात्मिक आणि सांस्कृतिक वारसा असलेल्या देशाच्या हातात असेल, तर त्याचा वापर नक्कीच मानवतेच्या कल्याणासाठी होईल. इंडिया एआय समिट २०२६ हे या उज्वल भविष्याचे पहिले पाऊल आहे आणि प्रत्येक भारतीयाने या डिजिटल क्रांतीचा एक भाग होण्यासाठी सज्ज राहिले पाहिजे.

--- तुषार भ. कुटे

Saturday, February 14, 2026

पिरॅमिड्सच्या देशात सापडल्या प्राचीन भारतीय पाऊलखुणा

इतिहासाची पाने चाळली की आपल्याला अनेक आश्चर्यकारक गोष्टी समजतात, पण काही शोध असे असतात जे आपल्याला थक्क करतात आणि आपला इतिहास पुन्हा नव्याने लिहायला भाग पाडतात. असाच एक रोमांचक शोध सध्या पुरातत्व विश्वात चर्चेचा विषय बनला आहे. आफ्रिका खंडातील इजिप्त हा देश त्याच्या उत्तुंग पिरॅमिड्स आणि रहस्यमयी 'ममीज'साठी ओळखला जातो. पण याच इजिप्तच्या भूमीत, हजारो वर्षांपूर्वीच्या राजांच्या कबरींमध्ये जर प्राचीन भारतीय भाषेतील कोरीव लेख सापडले तर? होय, हे अगदी खरे आहे. 'द हिंदू'ने दिलेल्या वृत्तानुसार, इजिप्तमधील प्रसिद्ध 'व्हॅली ऑफ द किंग्स' या ठिकाणी तामिळ-ब्राम्ही लिपीतील शिलालेख सापडले आहेत. हा शोध केवळ एक दगड किंवा अक्षर नसून, तो दोन प्राचीन संस्कृतींमधील, म्हणजेच भारत आणि इजिप्तमधील हजारो वर्षांपूर्वीच्या व्यापाराचा आणि मैत्रीचा भक्कम पुरावा आहे.


सर्वात आधी हे समजून घेणे गरजेचे आहे की हे शिलालेख जिथे सापडले आहेत, ते ठिकाण किती महत्त्वाचे आहे. इजिप्तमध्ये नाईल नदीच्या पश्चिम किनाऱ्यावर 'लक्झर' शहराजवळ एक दरी आहे, जिला 'व्हॅली ऑफ द किंग्स' म्हटले जाते.  ही अशी जागा आहे जिथे इजिप्तवर राज्य करणाऱ्या प्राचीन फॅरो राजांच्या कबरी किंवा थडगी आहेत. यामध्ये सुप्रसिद्ध तुतांखामेन आणि रॅमसेस यांसारख्या राजांचा समावेश आहे. ही जागा इजिप्तमधील सर्वात पवित्र आणि सुरक्षित मानली जायची. अशा या अत्यंत महत्त्वाच्या ठिकाणी, जिथे फक्त इजिप्शियन राजघराण्यातील लोकांनाच प्रवेश होता, तिथे हजारो मैल दूर असलेल्या तामिळनाडूतील व्यापाऱ्यांची नावे कोरलेली सापडणे, ही एक अद्भुत घटना आहे.

इजिप्तमधील या कबरींच्या भिंतींवर जे लेख सापडले आहेत, ते 'तामिळ-ब्राम्ही' लिपीत आहेत.  ब्राम्ही ही प्राचीन भारतातील सर्वात जुन्या लिपींपैकी एक आहे, जी प्रामुख्याने दक्षिण भारतात वापरली जायची. साधारणपणे इसवी सन पूर्व तिसऱ्या शतकापासून ते इसवी सनाच्या सुरुवातीच्या काळापर्यंत या लिपीचा वापर होत असे. इजिप्तमध्ये सापडलेले हे लेख साधारणपणे याच काळातील आहेत. याचा अर्थ असा की, आजपासून सुमारे २००० वर्षांपूर्वी तामिळनाडूतील लोक इजिप्तमध्ये गेले होते आणि त्यांनी तिथे आपल्या अस्तित्वाच्या खुणा सोडल्या आहेत.

या शिलालेखांचे स्वरूप हे प्रामुख्याने 'ग्राफिटी' (Graffiti) सारखे आहे. जसे आजही पर्यटक एखाद्या ऐतिहासिक ठिकाणी गेल्यावर तिथे स्वतःचे नाव कोरतात, अगदी तसेच हे लेख आहेत. या लेखांमध्ये प्रामुख्याने व्यक्तींची नावे आहेत. संशोधकांना तिथे 'कन्नन', 'चाथन' यांसारखी टीपिकल तामिळ नावे वाचायला मिळाली आहेत. हे लोक कोण होते? ते तिथे का गेले होते? या प्रश्नांची उत्तरे शोधताना आपल्याला एका मोठ्या जागतिक व्यापाराची गोष्ट उलगडते.

प्राचीन काळात भारत आणि रोम यांच्यात खूप मोठा व्यापार चालायचा. युरोपियन लोकांना आणि विशेषतः रोमन लोकांना भारतीय मसाल्यांचे, मुख्यत्वे काळ्या मिरीचे प्रचंड वेड होते. ते काळ्या मिरीला 'काळे सोने' मानत असत. या व्यापारासाठी रोमन जहाजे इजिप्तमार्गे भारतात येत असत. पण हा शोध हे सांगतो की केवळ रोमन लोकच भारतात येत नव्हते, तर भारतीय व्यापारीसुद्धा इजिप्तमध्ये जात होते. हे भारतीय व्यापारी जहाजातून प्रवास करत इजिप्तच्या तांबड्या समुद्राच्या किनाऱ्यावर असलेल्या 'बेरेनिके' किंवा 'मायोर्स हॉर्मोस' या बंदरांवर उतरत असत. तिथून ते वाळवंटातून उंटांवरून प्रवास करत नाईल नदीपर्यंत येत असत आणि मग नाईल नदीतून होड्यांमधून अलेक्झांड्रियासारख्या मोठ्या शहरांकडे जात असत. या प्रवासात ते इजिप्तमधील विविध शहरांना भेटी देत असत. 'व्हॅली ऑफ द किंग्स' हे त्या काळी सुद्धा एक मोठे पर्यटन स्थळ किंवा धार्मिक स्थळ असावे, जिथे हे भारतीय व्यापारी कुतूहलाने भेट द्यायला येत असत.

या शोधाचे महत्त्व केवळ व्यापारापुरते मर्यादित नाही. हे शिलालेख सांगतात की २,००० वर्षांपूर्वीचे भारतीय व्यापारी हे केवळ नफा कमवणारे लोक नव्हते, तर ते 'साक्षर' होते. त्यांना लिहिता-वाचता येत होते. जगाच्या पाठीवर जेव्हा अनेक संस्कृतींमध्ये लिहिण्याची कला फक्त राजदरबारी किंवा पुरोहितांपुरती मर्यादित होती, तेव्हा भारतातील सामान्य व्यापारी आपली नावे परदेशातील वास्तूंवर कोरत होते, हे भारतीय शिक्षण पद्धतीचे आणि संस्कृतीचे मोठे यश मानले पाहिजे. तामिळनाडूमध्ये आजवर अनेक ठिकाणी खापराच्या तुकड्यांवर किंवा भांड्यांवर अशी नावे सापडली आहेत, ज्याला 'पॉटशर्ड्स' म्हणतात. इजिप्तमध्ये सापडलेली ही नावे अगदी तशीच आहेत, जी सामान्य माणसाची साक्षरता दर्शवतात.

पुरातत्वशास्त्रज्ञांच्या मते, हे शिलालेख बहुधा त्या काळातील 'पर्यटकांनी' कोरलेले असावेत. हे व्यापारी व्यापाराच्या निमित्ताने इजिप्तमध्ये आले असावेत आणि तिथल्या भव्य पिरॅमिड्स आणि राजांच्या कबरी पाहून भारावून गेले असावेत. आपली आठवण राहावी म्हणून त्यांनी तिथे स्वतःची नावे कोरली. याचा अर्थ असा की प्राचीन भारतीय लोक हे धाडसी होते, त्यांना जगाची ओढ होती आणि ते हजारो मैलांचा धोकादायक समुद्र प्रवास करून नवीन प्रदेश पाहायला जात असत. हे केवळ व्यापारासाठी केलेले प्रवास नव्हते, तर ती एक सांस्कृतिक देवाणघेवाण होती.

व्हॅली ऑफ द किंग्समधील हा शोध काही अचानक झालेला नाही. याआधीही इजिप्तमधील तांबड्या समुद्राच्या किनाऱ्यावर असलेल्या 'बेरेनिके' आणि 'कुसीर-अल-कादीम' या प्राचीन बंदरांच्या उत्खननात भारतीय वस्तू सापडल्या आहेत. तिथे भारतीय पद्धतीची मातीची भांडी, काळी मिरी (जी केरळमधून गेली होती), नारळ, सागवानाचे लाकूड आणि भारतीय कापड सापडले आहे. एवढेच नाही तर, तिथेही ब्राम्ही लिपीतील लेख सापडले आहेत. पण बंदरांवर लेख सापडणे आणि देशाच्या आतमध्ये असलेल्या राजांच्या कबरींमध्ये लेख सापडणे यात फरक आहे. बंदरांवर व्यापारी राहणे स्वाभाविक आहे, पण देशाच्या आत खोलवर जाऊन फिरणे हे दर्शवते की भारतीय लोकांचा वावर संपूर्ण इजिप्तमध्ये होता आणि त्यांचे स्थानिक लोकांशी घनिष्ट संबंध होते.

अनेकदा इतिहास शिकताना आपल्याला असे वाटते की भारत हा एक बंदिस्त देश होता आणि बाहेरचे लोक (जसे की ग्रीक, रोमन, अरब) भारतात आले. पण हा शोध ती समजूत मोडीत काढतो. हे सिद्ध होते की भारतीय लोक हे 'जागतिक नागरिक' होते. ते रोमपासून चीनपर्यंत आणि इजिप्तपासून आग्नेय आशियापर्यंत सर्वत्र मुक्तपणे संचार करत होते. त्यांनी आपल्या भाषेचा, संस्कृतीचा आणि ज्ञानाचा प्रसार केला.

तामिळनाडू पुरातत्व विभागाने आणि इतर आंतरराष्ट्रीय संशोधकांनी केलेले हे काम अत्यंत महत्त्वाचे आहे. हे शिलालेख म्हणजे काळाच्या ओघात हरवलेल्या एका सुवर्णयुगाचे साक्षीदार आहेत. जेव्हा आज आपण 'ग्लोबलायझेशन' किंवा जागतिकीकरणाच्या गप्पा मारतो, तेव्हा आपल्याला हे लक्षात घ्यायला हवे की आपल्या पूर्वजांनी २००० वर्षांपूर्वीच खऱ्या अर्थाने जागतिकीकरण अनुभवले होते.

इजिप्तच्या त्या शांत आणि गूढ दरीमध्ये, जिथे इजिप्शियन राजे अनंतकाळाच्या झोपेत आहेत, तिथे एका भारतीय व्यापाऱ्याने कोरलेले 'कन्नन' किंवा 'चाथन' हे नाव आपल्याला आजही साद घालत आहे. ते नाव सांगत आहे की मानवी साहस आणि कुतूहलाला सीमा नसतात. समुद्र, वाळवंट आणि भाषांचे अडथळे पार करून माणसे एकमेकांशी जोडली गेली होती. हा शोध भारताच्या सागरी इतिहासाला एक नवीन उंची मिळवून देणारा आहे. भविष्यात अशाच प्रकारचे आणखी शोध लागतील आणि कदाचित आपल्याला समजेल की, प्राचीन जगात भारताचा प्रभाव आपण समजतो त्यापेक्षा कितीतरी पटीने जास्त होता. तोपर्यंत, इजिप्तमधील त्या दगडांवर कोरलेली ती तामिळ अक्षरे भारताच्या जागतिक वारशाची साक्ष देत तिथेच उभी राहतील.

(संदर्भ: द हिंदू)

--- तुषार भ. कुटे

Friday, February 13, 2026

सॅम अल्टमन यांची चीनवर मोठी कारवाई; 'ओपन एआय'ने 'डीपसीक'वर केले चोरीचे गंभीर आरोप, अमेरिकन सरकारला लिहिले पत्र

सध्याच्या काळात 'आर्टिफिशियल इंटेलिजन्स' क्षेत्रात जगभरात जी शर्यत सुरू आहे, ती आता एका नव्या आणि गंभीर वळणावर येऊन पोहोचली आहे. अमेरिकेतील दिग्गज कंपनी 'ओपन एआय', जिने चॅटजीपीटी बनवून जगात क्रांती घडवली, तिने आता चीनच्या 'डीपसीक' या कंपनीवर अत्यंत गंभीर आरोप केले आहेत. ओपन एआयचे प्रमुख सॅम अल्टमन यांनी थेट अमेरिकन सरकार आणि तेथील खासदारांना पत्र लिहून तक्रार केली आहे की, चीनी कंपनी डीपसीकही त्यांचे तंत्रज्ञान चोरत आहे आणि त्याचा वापर करून स्वतःचे मॉडेल बनवत आहे. या प्रकरणामुळे अमेरिका आणि चीनमधील तंत्रज्ञान युद्ध अधिकच भडकण्याची शक्यता निर्माण झाली आहे.

काही महिन्यांपूर्वी चीनच्या 'डीपसीक' या कंपनीने आपले 'R1' नावाचे एआय मॉडेल बाजारात आणले. हे मॉडेल आल्याबरोबर तंत्रज्ञान विश्वात एकच खळबळ उडाली. याचे कारण असे होते की, हे मॉडेल ओपन एआयच्या अत्याधुनिक मॉडेलइतकेच हुशार आणि सक्षम असल्याचे दिसून आले, पण ते बनवण्यासाठी आलेला खर्च हा ओपन एआयच्या खर्चापेक्षा कित्येक पटीने कमी होता. जिथे अमेरिकन कंपन्यांना एआय मॉडेल बनवण्यासाठी अब्जावधी डॉलर्स आणि हजारो महागडे चिप्स लागतात, तिथे डीपसीकने अत्यंत कमी खर्चात हे साध्य केल्याचा दावा केला. यामुळे अमेरिकन शेअर बाजारातही भीतीचे वातावरण निर्माण झाले होते.


पण आता ओपन एआयने दावा केला आहे की, डीपसीकची ही 'सफलता' त्यांची स्वतःची नसून ती चोरीवर आधारित आहे. सॅम अल्टमन यांच्या कंपनीने अमेरिकन काँग्रेसच्या (संसदेच्या) एका विशेष समितीला पत्र लिहून पुराव्यासह सांगितले आहे की, डीपसीक ही कंपनी 'डिस्किलेशन' (Distillation) नावाच्या तंत्राचा वापर करून ओपन एआयच्या बुद्धिमत्तेची कॉपी करत आहे.

हे समजून घेण्यासाठी आपण एक साधे उदाहरण घेऊ. समजा, एका विद्यार्थ्याने (ओपन एआय) रात्रंदिवस अभ्यास करून, हजारो पुस्तके वाचून परीक्षेसाठी तयारी केली आहे. दुसरा विद्यार्थी (डीपसीक) मात्र काहीच अभ्यास करत नाही. तो काय करतो? तो हुशार विद्यार्थ्याच्या उत्तरपत्रिकेतून उत्तरे बघून स्वतःच्या उत्तरपत्रिकेत लिहितो आणि थोडाफार बदल करतो. शेवटी, त्यालाही हुशार विद्यार्थ्याइतकेच मार्क मिळतात, पण त्यासाठी त्याने कोणतीही मेहनत घेतलेली नसते.

एआयच्या जगात यालाच 'डिस्किलेशन' म्हणतात. ओपन एआयचा आरोप आहे की, डीपसीक त्यांचे स्वतःचे मॉडेल प्रशिक्षण देण्यासाठी (Training) थेट डेटा किंवा माहिती वापरण्याऐवजी, चॅटजीपीटी किंवा ओपन एआयच्या इतर मॉडेल्सना प्रश्न विचारते. चॅटजीपीटी जी उत्तरे देते, तीच उत्तरे डीपसीकआपल्या मॉडेलला 'शिकवण्यासाठी' वापरते. यामुळे डीपसीकला माहिती गोळा करणे, ती साफ करणे आणि त्यावर प्रक्रिया करणे या प्रचंड खर्चाच्या आणि कष्टाच्या प्रक्रियेतून जावे लागत नाही. त्यांना आयते, तयार आणि अचूक ज्ञान मिळते, ज्याचा वापर करून ते स्वस्त मॉडेल बनवतात.

ओपन एआयने आपल्या पत्रात म्हटले आहे की, डीपसीकचे कर्मचारी ओळख लपवून ओपन एआयचे सर्व्हर्स वापरत आहेत. ते वेगवेगळ्या देशांचे सर्व्हर्स आणि 'थर्ड पार्टी राऊटर्स' वापरून आपली ओळख लपवतात आणि मोठ्या प्रमाणात डेटा चोरतात, जेणेकरून ओपन एआयला कळणार नाही की हा डेटा चीनमध्ये जात आहे.

या पत्रात ओपन एआयने फक्त चोरीचाच आरोप केला नाही, तर याला एका मोठ्या राजकीय आणि वैचारिक लढाईचे स्वरूप दिले आहे. त्यांनी म्हटले आहे की ही लढाई 'लोकशाही एआय' (Democratic AI) आणि 'हुकूमशाही एआय' (Autocratic AI) यांच्यातील आहे. ओपन एआयच्या मते, अमेरिका आणि पाश्चिमात्य देश जी एआय मॉडेल्स बनवत आहेत, ती लोकशाही मूल्यांवर, अभिव्यक्ती स्वातंत्र्यावर आणि मानवाधिकारांवर आधारित आहेत. याउलट, चीनची डीपसीक कंपनी जी मॉडेल्स बनवत आहे, त्यावर चीनच्या कम्युनिस्ट पक्षाचे पूर्ण नियंत्रण आहे.

पुरावा म्हणून त्यांनी सांगितले की, दीपसीकच्या मॉडेलला जर तुम्ही 'तियानानमेन स्क्वेअर हत्याकांड' किंवा 'तैवानचे स्वातंत्र्य' यांसारख्या संवेदनशील विषयांवर प्रश्न विचारले, तर ते मॉडेल एकतर उत्तर देण्यास नकार देते किंवा चीन सरकारच्या बाजूने खोटे आणि प्रोपगंडा पसरवणारे उत्तर देते. ओपन एआयने इशारा दिला आहे की, जर चीन अशा प्रकारे तंत्रज्ञान चोरून एआय क्षेत्रात पुढे गेला, तर भविष्यात जगभरात 'हुकूमशाही एआय'चा प्रसार होईल, जे लोकशाही देशांसाठी अत्यंत धोकादायक ठरेल.

चीनच्या या वाढत्या आव्हानाला तोंड देण्यासाठी ओपन एआयने अमेरिकन सरकारला विनंती केली आहे की त्यांनी अमेरिकेच्या एआय पायाभूत सुविधांमध्ये मोठी गुंतवणूक करावी. ओपन एआयने स्वतःचा 'स्टारगेट प्रोजेक्ट' जाहीर केला आहे. या अंतर्गत ते २०२९ पर्यंत अमेरिकेत १० गिगावॅट क्षमतेचे डेटा सेंटर्स उभारणार आहेत. सॅम अल्टमन यांचे म्हणणे आहे की, "पायाभूत सुविधा हेच भविष्य आहे." ज्या देशाकडे जास्त वीज, जास्त चिप्स आणि मोठे डेटा सेंटर्स असतील, तोच देश एआयच्या शर्यतीत जिंकेल.

त्यांनी अमेरिकन सरकारला सांगितले आहे की, चीनला रोखण्यासाठी केवळ निर्बंध घालणे पुरेसे नाही, तर अमेरिकेला स्वतःचा विकास इतका वेगाने करावा लागेल की चीनला त्यांची बरोबरी करणे अशक्य होईल. यासाठी त्यांनी 'लेव्हल प्लेईंग फील्ड' (समान संधी) ची मागणी केली आहे, जिथे चीनला अमेरिकन नवनिर्मितीची चोरी करून पुढे जाण्यापासून रोखले जाईल.

ही बातमी केवळ दोन कंपन्यांमधील भांडण नाही. याचे परिणाम संपूर्ण जगावर होणार आहेत.
१. एआयचा वापर महागणार का? जर ओपन एआयचे आरोप खरे ठरले आणि डीपसीकवर कारवाई झाली, तर स्वस्त एआय मॉडेल्स मिळणे बंद होऊ शकते. डीपसीकमुळे एआयची किंमत कमी झाली होती, ज्यामुळे अनेक स्टार्टअप्स आणि विद्यार्थ्यांना फायदा होत होता.
२. सायबर सुरक्षा आणि डेटा प्रायव्हसी: ओपन एआयने असाही आरोप केला आहे की डीपसीक वापरकर्त्यांचा डेटा चीनमध्ये पाठवते. यामुळे जगभरातील युजर्सच्या प्रायव्हसीला धोका निर्माण झाला आहे. भारताने आधीच अनेक चीनी ॲप्सवर बंदी घातली आहे, त्यामुळे या नवीन खुलाशानंतर भारत सरकारही एआयच्या वापराबाबत अधिक सतर्क होऊ शकते.
३. तंत्रज्ञान युद्ध: अमेरिका आणि चीनमधील तणाव आता व्यापाराकडून तंत्रज्ञानाकडे वळला आहे. अमेरिका आता एआय चिप्स आणि सॉफ्टवेअरच्या निर्यातीवर आणखी कडक निर्बंध घालू शकते. यामुळे जागतिक साखळीवर परिणाम होऊ शकतो.

सॅम अल्टमन आणि ओपन एआयने उचललेले हे पाऊल हे स्पष्ट करते की एआयची लढाई आता केवळ लॅबपुरती मर्यादित राहिलेली नाही. ती आता संसदेत आणि आंतरराष्ट्रीय राजकारणात पोहोचली आहे. डीपसीकने कमी वेळात आणि कमी खर्चात मिळवलेले यश हे खरंच कौतुकास्पद आहे की ती केवळ एक चलाखीने केलेली चोरी आहे, हे येणारा काळच सांगेल. पण एक गोष्ट मात्र नक्की, की या आरोप-प्रत्यारोपांमुळे एआय क्षेत्रातील स्पर्धा आता अधिक तीव्र आणि कदाचित अधिक हिंसक (व्यापारी दृष्टीने) होणार आहे.

अमेरिकेला आता हे समजले आहे की चीनला कमी लेखून चालणार नाही. आणि चीनला हे समजले असेल की, केवळ कॉपी करून ते जास्त काळ टिकू शकणार नाहीत. या दोन महासत्तांच्या भांडणात तंत्रज्ञानाचे भविष्य काय वळण घेते, हे पाहणे औत्सुक्याचे ठरेल. सामान्य माणूस म्हणून आपण फक्त एवढीच आशा करू शकतो की, या शर्यतीत एआयचा वापर मानवाच्या भल्यासाठी व्हावा, संहारासाठी किंवा नियंत्रणासाठी नाही.

--- तुषार भ. कुटे



स्पॉटिफायचा धक्कादायक खुलासा: "आमच्या सर्वोत्तम डेव्हलपर्सनी डिसेंबरपासून एक ओळही कोडिंग केली नाही!"

सध्याच्या काळात तंत्रज्ञान क्षेत्रात ज्या वेगाने बदल घडत आहेत, ते पाहता 'विज्ञानातील कथा' आणि 'वास्तव' यांतील अंतर झपाट्याने मिटत चालले आहे. काही वर्षांपूर्वी जर कोणी म्हटले असते की सॉफ्टवेअर इंजिनिअर्सना भविष्यात कोडिंग करण्याची गरजच उरणार नाही, तर लोकांनी त्या गोष्टीवर विश्वास ठेवला नसता किंवा ती चेष्टा समजून सोडून दिले असते. पण २०२६ साल उजाडता-उजाडता ही कल्पनेतील गोष्ट आता सत्य बनली आहे. लोकप्रिय म्युझिक स्ट्रीमिंग ॲप 'स्पॉटिफाय'ने (Spotify) नुकताच एक असा खुलासा केला आहे, ज्यामुळे संपूर्ण आयटी जगताच्या पायाखालची जमीन सरकली आहे. टेकक्रंचने दिलेल्या एका सविस्तर वृत्तानुसार, स्पॉटिफायने अधिकृतपणे जाहीर केले आहे की त्यांच्या कंपनीतील अनेक वरिष्ठ आणि सर्वोत्तम डेव्हलपर्सनी गेल्या डिसेंबर महिन्यापासून प्रत्यक्ष कोडिंगची एकही ओळ लिहिलेली नाही. तरीही त्यांचे काम पूर्वीपेक्षा जास्त वेगाने आणि अचूकपणे सुरू आहे. यामागे कारण आहे - 'आर्टिफिशियल इंटेलिजन्स' म्हणजेच कृत्रिम बुद्धिमत्ता. हा बदल केवळ एका कंपनीपुरता मर्यादित नसून, तो सॉफ्टवेअर डेव्हलपमेंटच्या इतिहासातील एका नव्या युगाची नांदी आहे.

सामान्य माणसाच्या मनात 'प्रोग्रामर' किंवा 'कोडर'ची जी प्रतिमा असते, ती म्हणजे कॉम्प्युटरच्या काळ्या स्क्रीनवर हिरव्या रंगाच्या अक्षरात तासनतास काहीतरी टाइप करणारी व्यक्ती. पण स्पॉटिफायमध्ये आता हे चित्र बदलले आहे. कंपनीने दिलेल्या माहितीनुसार, त्यांनी आपल्या अंतर्गत कामासाठी अत्यंत प्रगत एआय टूल्स विकसित केले आहेत. या टूल्सच्या मदतीने डेव्हलपर्सना आता क्लिष्ट 'सिंटॅक्स' (Syntax) किंवा प्रोग्रामिंग लँग्वेजचे नियम लक्षात ठेवण्याची गरज उरलेली नाही.

पूर्वी एखादे नवीन फिचर ॲपमध्ये आणण्यासाठी इंजिनिअर्सना हजारो ओळींचे कोड लिहावे लागत असे. त्यात एखादा स्वल्पविराम जरी चुकला तरी संपूर्ण प्रोग्राम बंद पडत असे. आता मात्र एआयमुळे ही कटकट संपली आहे. डेव्हलपर्स आता एआयला साध्या इंग्रजी भाषेत सूचना देतात. उदाहरणार्थ, "असे एक फिचर तयार कर जे वापरकर्त्याच्या मूडनुसार गाणी सुचवेल आणि त्याचा रंग निळा असेल." ही सूचना मिळताच एआय काही सेकंदात त्या सूचनेचे रूपांतर हजारो ओळींच्या अचूक कोडमध्ये करते. त्यामुळे डेव्हलपर्सचे काम आता 'लिहिण्याचे' नसून 'तपासण्याचे' आणि 'सुचवण्याचे' राहिले आहे.

स्पॉटिफायच्या या खुलाशामुळे एक महत्त्वाचा प्रश्न निर्माण झाला आहे की, जर एआयच कोडिंग करत असेल, तर मग मानवी डेव्हलपर्सची गरज काय? यावर कंपनीचे म्हणणे आहे की मानवी कल्पनाशक्तीला एआय पर्याय होऊ शकत नाही. एआय कोड लिहित असले तरी, 'काय बनवायचे आहे' आणि 'ते वापरकर्त्याला कसे वाटले पाहिजे' हे ठरवण्याचे काम अजूनही माणसांचेच आहे.

याला आपण घर बांधण्याच्या उदाहरणावरून समजू शकतो. पूर्वी सॉफ्टवेअर इंजिनिअर हे गवंड्यासारखे काम करायचे, ज्यांना एक-एक वीट रचून भिंत बांधावी लागे. आता एआयमुळे ते 'आर्किटेक्ट' बनले आहेत. आर्किटेक्ट फक्त घराचा नकाशा आणि डिझाइन देतो, प्रत्यक्ष भिंत बांधण्याचे काम आता एआय रुपी मशीन करत आहे. यामुळे डेव्हलपर्सना कोडिंगच्या तांत्रिक अडचणीत अडकण्यापेक्षा, उत्पादनाच्या गुणवत्तेवर आणि नवनिर्मितीवर लक्ष केंद्रित करायला जास्त वेळ मिळत आहे. जे वरिष्ठ डेव्हलपर्स डिसेंबरपासून कोडिंग करत नाहीत, ते आता आपला वेळ नवीन कल्पना शोधण्यात आणि वापरकर्त्यांचा अनुभव कसा सुधारता येईल, याचा विचार करण्यात घालवत आहेत.

स्पॉटिफायने सांगितले की एआयचा वापर सुरू केल्यापासून त्यांच्या कामाचा वेग कित्येक पटीने वाढला आहे. जे काम पूर्ण करण्यासाठी पूर्वी दोन-तीन आठवडे लागायचे, ते काम आता काही तासांत किंवा दिवसांत पूर्ण होत आहे. 'बग्स' किंवा सॉफ्टवेअरमधील त्रुटी शोधणे हे डेव्हलपर्ससाठी सर्वात डोकेदुखीचे काम असते. एआय हे काम मानवापेक्षा जास्त वेगाने आणि अचूकपणे करत असल्याने सॉफ्टवेअर अधिक स्थिर आणि सुरक्षित बनले आहे.

याचा थेट फायदा ग्राहकांना होत आहे. ॲपमधील नवीन अपडेट्स आता खूप लवकर येत आहेत. जर ग्राहकांनी एखाद्या त्रुटीबद्दल तक्रार केली, तर ती दुरुस्त करायला आता महिने लागत नाहीत. एआयला फक्त समस्या सांगितली की ते उपाय शोधून काढते. या वाढलेल्या कार्यक्षमतेमुळे कंपनीचा खर्चही वाचत आहे आणि नफा वाढत आहे.

स्पॉटिफायचा हा प्रयोग यशस्वी झाल्याने, आता हे स्पष्ट झाले आहे की भविष्यातील सॉफ्टवेअर इंजिनिअरिंग हे 'नो-कोड' (No-Code) किंवा 'नॅचरल लँग्वेज प्रोग्रामिंग'च्या दिशेने जात आहे. याचा अर्थ असा की भविष्यात कोडिंग शिकण्यासाठी तुम्हाला पायथॉन, जावा किंवा सी++ सारख्या भाषा शिकण्याची गरज भासणार नाही. तुम्हाला फक्त तुमचे विचार स्पष्टपणे मांडता आले पाहिजेत. तुमची मातृभाषा किंवा इंग्रजी भाषा हीच आता प्रोग्रामिंगची भाषा बनणार आहे.

हे ऐकायला खूप छान वाटत असले तरी, याचे काही गंभीर परिणामही आहेत. जर कोडिंगचे काम एआय करू लागले, तर नवशिक्या इंजिनिअर्सचे (Freshers) काय होणार? ज्युनिअर लेव्हलवर जिथे प्रामुख्याने कोडिंग आणि टेस्टिंगचे काम केले जाते, त्या नोकऱ्यांवर एआयमुळे गदा येण्याची शक्यता नाकारता येत नाही. कारण जर वरिष्ठ अधिकारीच एआयच्या मदतीने सर्व काम करत असतील, तर त्यांना मदतनीसांची गरज कमी भासेल.

स्पॉटिफायच्या या बातमीचा सर्वात मोठा परिणाम भारतासारख्या देशावर होऊ शकतो, जिथे लाखो लोक आयटी क्षेत्रात काम करतात. भारतीय आयटी उद्योग हा प्रामुख्याने 'सर्व्हिस' म्हणजेच सेवा पुरवणारा उद्योग आहे. परदेशातील कंपन्यांसाठी कोडिंग आणि मेंटेनन्सचे काम भारतातून केले जाते. पण जर परदेशी कंपन्यांनी एआय वापरून हे काम स्वतःच करायला सुरुवात केली, तर भारतीय इंजिनिअर्सना काम कोण देणार?

त्यामुळे भारतीय तरुणांनी आता केवळ कोडिंगवर अवलंबून न राहता 'सिस्टम डिझाइन', 'एआय प्रॉम्प्टिंग' आणि 'प्रॉडक्ट मॅनेजमेंट' यांसारखी नवीन कौशल्ये शिकणे अत्यंत गरजेचे झाले आहे. जे फक्त आज्ञा पाळून कोड लिहितात, त्यांची जागा एआय घेईल. पण जे एआयला आज्ञा देऊ शकतील, त्यांनाच भविष्यात मागणी असेल.

स्पॉटिफायच्या काही डेव्हलपर्सनी आपल्या अनुभवाबद्दल सांगताना म्हटले की, सुरुवातीला त्यांना एआयवर अवलंबून राहणे थोडे विचित्र वाटले. ज्या कामात त्यांनी आपले आयुष्य घालवले, ते काम आता एक मशीन करत आहे, याची खंत काहींना वाटली. पण हळूहळू त्यांच्या लक्षात आले की एआयमुळे त्यांची 'मजुरी'  कमी झाली आहे. कंटाळवाणी आणि पुनरावृत्तीची कामे एआय करत असल्याने, त्यांना खऱ्या अर्थाने सर्जनशील काम करण्याची संधी मिळत आहे.

हा बदल मानसिकदृष्ट्याही मोठा आहे. कोडिंग हे अनेक इंजिनिअर्ससाठी एक कला असते. स्वतःच्या हाताने कोड लिहून जेव्हा एखादा प्रोग्राम रन होतो, तेव्हा मिळणारा आनंद वेगळाच असतो. एआयमुळे हा आनंद हिरावला जाण्याची भीती काही जुन्या जाणत्या कोडरना वाटत आहे. पण काळाचा महिमा असा आहे की बदलाला सामोरे जाण्यावाचून पर्याय नाही.

या सर्व सकारात्मक बाबींमध्ये एक धोक्याची घंटाही लपलेली आहे. ती म्हणजे एआयवर होणारे अति-अवलंबित्व. जर डेव्हलपर्सना कोड लिहिताच आला नाही किंवा एआयने लिहिलेला कोड त्यांना समजलाच नाही, तर भविष्यात जेव्हा एआय एखादी मोठी चूक करेल, तेव्हा ती दुरुस्त कोण करणार? याला 'ब्लॅक बॉक्स प्रॉब्लेम' असे म्हणतात. जर आपण एआयच्या आहारी गेलो आणि मूलभूत कौशल्ये विसरलो, तर आपण तंत्रज्ञानाचे गुलाम बनू शकतो.

स्पॉटिफायने यावर उपाय म्हणून असे सांगितले आहे की, एआय जरी कोड लिहित असले, तरी अंतिम मंजुरी मानवी तज्ञांचीच असते. एआय हे फक्त एक साधन आहे, मालक नाही, हे तत्व त्यांनी पाळले आहे. तरीही, जेव्हा मानवी सराव कमी होतो, तेव्हा कौशल्य गंजण्याची भीती असतेच.

स्पॉटिफायची ही बातमी म्हणजे हिमनगाचे फक्त एक टोक आहे. येत्या काही महिन्यांत गुगल, मायक्रोसॉफ्ट, ॲमेझॉन आणि इतर सर्वच टेक कंपन्यांमधून अशाच बातम्या येऊ लागतील. २०२६ हे वर्ष एआयच्या प्रत्यक्ष वापराचे वर्ष ठरत आहे. "डिसेंबरपासून कोडिंग नाही" हे वाक्य जरी धक्कादायक असले, तरी ते एका सुंदर भविष्याची ही नांदी असू शकते, जिथे माणूस फक्त विचार करेल आणि मशीन ते विचार सत्यात उतरवेल.

पण या क्रांतीमध्ये आपण माणसाचे महत्त्व कमी तर करत नाही ना, याचा विचार होणे गरजेचे आहे. सॉफ्टवेअर डेव्हलपमेंटची व्याख्या आता कायमची बदलली आहे. आता 'कोड' महत्त्वाचा नाही, तर 'सोल्युशन' (उपाय) महत्त्वाचे आहे. ज्यांना हे नवीन गणित समजेल, तेच या एआय युगात टिकून राहतील. बाकीच्यांसाठी मात्र 'अपडेट' होणे किंवा 'आउटडेट' होणे, याशिवाय दुसरा पर्याय उरणार नाही. स्पॉटिफायने जगाला दाखवून दिले आहे की, भविष्यातील संगीत हे केवळ वाद्यांच्या सुरांनी नाही, तर एआयच्या अल्गोरिदमनेही सजणार आहे.

--- तुषार भ. कुटे


 

Thursday, February 12, 2026

'एआय'मुळे नोकरी जाणार नाही, तर कामाचे स्वरूप बदलणार; जाणून घ्या '३० टक्क्यांचा नियम'

सध्याच्या काळात 'आर्टिफिशियल इंटेलिजन्स'बद्दल सर्वात जास्त विचारला जाणारा आणि मनात धडकी भरवणारा प्रश्न म्हणजे "एआयमुळे माझी नोकरी जाणार का?" चॅटजीपीटी, गुगल जेमिनी आणि इतर प्रगत एआय टूल्स आल्यापासून ही भीती कर्मचाऱ्यांच्या मनात घर करून बसली आहे. मात्र, जागतिक स्तरावरील तंत्रज्ञान तज्ञ आणि अर्थतज्ज्ञांनी यावर एक अतिशय महत्त्वाचा आणि दिलासा देणारा सिद्धांत मांडला आहे, ज्याला '३० टक्क्यांचा नियम' (The 30% Rule) असे म्हटले जाते. हा नियम समजून घेतल्यास आपली नोकरीबद्दलची भीती कमी होऊन भविष्याकडे पाहण्याचा दृष्टिकोन नक्कीच बदलेल.



हा ३० टक्क्यांचा नियम अतिशय सोपा आहे. हा नियम असे सांगतो की भविष्यात एआयमुळे कोणाचीही पूर्ण नोकरी जाणार नाही. त्याऐवजी, तुमच्या सध्याच्या कामापैकी साधारणतः ३० टक्के काम हे एआय किंवा ऑटोमेशनद्वारे केले जाईल. उरलेले ७० टक्के काम हे मानवी कौशल्यावर, बुद्धिमत्तेवर आणि निर्णय घेण्याच्या क्षमतेवर अवलंबून असेल. थोडक्यात सांगायचे तर, एआय हा माणसाचा स्पर्धक नसून तो एक मदतनीस किंवा 'डिजिटल असिस्टंट' म्हणून काम करणार आहे. आपली नोकरी ही अनेक छोट्या-मोठ्या कामांचा एक समूह असते. यातील काही कामे महत्त्वाची असतात, तर काही कामे केवळ वेळखाऊ आणि कंटाळवाणी असतात. नेमकी हीच वेळखाऊ कामे एआय आपल्या खांद्यावर घेणार आहे.

आता प्रश्न पडतो की या ३० टक्क्यांमध्ये नक्की कोणती कामे येतात? तुमच्या कामाचा जो भाग साचेबद्ध आहे, जो वारंवार करावा लागतो आणि ज्यासाठी खूप जास्त कल्पकतेची किंवा मानवी भावनेची गरज नाही, तो भाग एआय सांभाळेल. उदाहरणार्थ, जर तुम्ही ऑफिसमध्ये काम करत असाल, तर ईमेलचे उत्तर देणे, मिटिंगच्या वेळा ठरवणे, मोठ्या डेटाची वर्गवारी करणे, जुन्या फाईल्समधून माहिती शोधून काढणे किंवा अहवालांचे प्राथमिक मसुदे तयार करणे ही कामे एआय सेकंदात करू शकते. ही कामे करण्यासाठी माणसाला तासतास लागतात आणि त्यामुळे थकवाही येतो. एआयने ही जबाबदारी उचलल्यामुळे माणसाचा हा अमूल्य वेळ वाचणार आहे.

याचाच दुसरा भाग म्हणजे उरलेले ७० टक्के काम, जे आजही आणि भविष्यातही केवळ माणूसच करू शकतो. एआय कितीही हुशार झाला तरी त्याच्याकडे 'ह्युमन टच' किंवा मानवी संवेदना नाहीत. त्यामुळे जिथे निर्णय घेण्याची वेळ येते, तिथे माणसाचीच गरज असते. उदाहरणार्थ, एआय तुम्हाला ग्राहकांची सर्व माहिती गोळा करून देईल (हे झाले ३० टक्के काम), पण त्या माहितीच्या आधारे ग्राहकांशी संवाद साधणे, त्यांच्या अडचणी समजून घेणे आणि त्यांना विश्वासात घेऊन योग्य तो निर्णय घेणे (हे उरलेले ७० टक्के काम) हे माणसालाच करावे लागेल. कल्पकता, सहानुभूती, नैतिकता आणि परिस्थितीनुसार बदलणारे धोरण हे एआयला कधीही जमणार नाही.

या नियमाचा सर्वात मोठा फायदा म्हणजे कर्मचाऱ्यांची उत्पादकता प्रचंड वाढणार आहे. ज्या कामाला पूर्वी १० तास लागत होते, ते काम एआयच्या मदतीने आता ७ तासांत पूर्ण होऊ शकेल. यामुळे कर्मचाऱ्यांवरचा कामाचा ताण कमी होईल आणि त्यांना स्वतःच्या विकासासाठी जास्त वेळ मिळेल. या वाचलेल्या वेळेत कर्मचारी नवीन कौशल्ये शिकू शकतात, अधिक चांगल्या प्रकारे विचार करू शकतात किंवा क्लिष्ट समस्या सोडवण्यासाठी आपली ऊर्जा वापरू शकतात. थोडक्यात, एआय माणसाला 'कष्टाच्या' कामातून मुक्त करून 'बुद्धीच्या' कामाकडे वळवणार आहे.

भविष्यात यशस्वी होण्यासाठी आपल्याला एआयशी स्पर्धा करायची नाही, तर एआयसोबत काम करायचे आहे. ज्यांना एआयचा वापर करून आपली ३० टक्के कामे वेगाने करून घेता येतील, तेच कर्मचारी भविष्यात बाजी मारतील. त्यामुळे एआयला घाबरून जाण्यापेक्षा, त्याला आपले एक प्रभावी हत्यार म्हणून वापरणे आणि स्वतःची कार्यक्षमता वाढवणे हाच शहाणपणाचा मार्ग आहे. ३० टक्क्यांचा नियम हेच सांगतो की एआय तुम्हाला रिप्लेस करणार नाही, तर एआय वापरणारा माणूस एआय न वापरणाऱ्या माणसाला नक्कीच मागे टाकेल.

(आधारित)

--- तुषार भ. कुटे

#ArtificialIntelligence 


भारताची 'सर्वम एआय' (Sarvam AI) गुगल आणि चॅटजीपीटीवर भारी; जगभरात भारतीय तंत्रज्ञानाचे कौतुक

भारताने तंत्रज्ञान क्षेत्रात पुन्हा एकदा आपली क्षमता सिद्ध केली आहे. बेंगळुरूस्थित 'सर्वम एआय' या भारतीय स्टार्टअप कंपनीने बनवलेले 'आर्टिफिशियल इंटेलिजन्स' मॉडेल्स सध्या जगभरात चर्चेचा विषय ठरले आहेत. विशेष म्हणजे, या भारतीय कंपनीच्या तंत्रज्ञानाने गुगलचे 'जेमिनी' आणि ओपन एआयचे 'चॅटजीपीटी' यांसारख्या बलाढ्य जागतिक कंपन्यांच्या मॉडेल्सला मागे टाकले आहे. हे यश भारताच्या तंत्रज्ञान क्षेत्रासाठी अत्यंत अभिमानास्पद मानले जात आहे.

सर्वम एआयने नुकतेच त्यांचे दोन प्रमुख एआय टूल्स सादर केले आहेत, ज्यांचे नाव 'सर्वम व्हिजन' (Sarvam Vision) आणि 'बुलबुल व्ही३' (Bulbul V3) असे आहे. यातील सर्वम व्हिजन हे एक 'ऑप्टिकल कॅरेक्टर रेकग्निशन' (OCR) टूल आहे. सोप्या भाषेत सांगायचे तर, कागदपत्रांवरील मजकूर वाचून तो डिजिटल स्वरूपात बदलण्याचे काम हे टूल करते. विशेषत: भारतीय भाषांमधील कागदपत्रे वाचण्यात या टूलने कमाल केली आहे. नुकत्याच झालेल्या चाचण्यांमध्ये या टूलने गुगल आणि चॅटजीपीटीपेक्षा जास्त अचूकता दर्शवली आहे. जटिल रचनेची कागदपत्रे, गणिती सूत्रे आणि कोष्टके वाचण्यात हे टूल परदेशी मॉडेल्सपेक्षा कितीतरी पटीने सरस ठरले आहे.

दुसरे टूल म्हणजे 'बुलबुल व्ही३' जे आवाजावर आधारित एआय मॉडेल आहे. हे मॉडेल लिखित मजकुराचे आवाजात रूपांतर करते. सध्या हे मॉडेल ११ भारतीय भाषांमध्ये आणि ३५ वेगवेगळ्या प्रकारच्या आवाजांत उपलब्ध आहे. याचा आवाज इतका नैसर्गिक वाटतो की तो एखाद्या माणसाचा आहे की यंत्राचा, हे ओळखणे कठीण जाते. जागतिक स्तरावर 'इलेव्हन लॅब्स' (ElevenLabs) सारख्या कंपन्या या क्षेत्रात अग्रेसर आहेत, पण सर्वम एआयने त्यांच्या तोडीस तोड आणि भारतीय भाषांसाठी अधिक उपयुक्त असे तंत्रज्ञान विकसित केले आहे.

या यशाचे महत्त्व यासाठी जास्त आहे कारण आतापर्यंत एआय क्षेत्रात फक्त अमेरिका आणि चीन या देशांची मक्तेदारी होती. भारत केवळ या तंत्रज्ञानाचा वापरकर्ता म्हणून ओळखला जात असे. मात्र, सर्वम एआयने हे चित्र बदलले आहे. त्यांनी दाखवून दिले आहे की भारत केवळ एआय वापरत नाही, तर जगाला टक्कर देणारे एआय तयारही करू शकतो. यालाच 'सॉव्हरिन एआय' (Sovereign AI) असे म्हटले जात आहे, म्हणजेच भारताच्या गरजा ओळखून भारताने स्वतःसाठी बनवलेले तंत्रज्ञान.

अनेक तंत्रज्ञान तज्ञांनी सुरुवातीला या प्रयत्नांकडे साशंकतेने पाहिले होते. जागतिक कंपन्यांशी स्पर्धा करणे एखाद्या लहान भारतीय स्टार्टअपला शक्य होईल का, असा प्रश्न उपस्थित केला जात होता. पण सर्वम एआयने आपल्या कामातून या सर्व शंकांचे निरसन केले आहे. आता तेच तज्ञ या भारतीय कंपनीचे भरभरून कौतुक करत आहेत. विशेषतः भारतीय भाषांमधील बारकावे, उच्चार आणि व्याकरणाची गुंतागुंत समजून घेण्यात परदेशी मॉडेल्स कमी पडत असताना, सर्वम एआयने नेमकी तिथेच बाजी मारली आहे.

भविष्यात या तंत्रज्ञानाचा उपयोग शिक्षण, बँकिंग, आणि सरकारी सेवांमध्ये मोठ्या प्रमाणावर होऊ शकतो. उदाहरणार्थ, खेड्यापाड्यातील लोकांना त्यांच्या मातृभाषेत सरकारी योजनांची माहिती मिळवणे किंवा बँकेचे व्यवहार करणे या एआयमुळे अत्यंत सोपे होणार आहे. कमी खर्चात आणि जास्त अचूकतेने काम करणारे हे मॉडेल्स भारताच्या डिजिटल क्रांतीला एक नवी दिशा देतील, यात शंका नाही. सर्वम एआयची ही झेप केवळ एका कंपनीचे यश नसून, ती भारताच्या आत्मनिर्भरतेच्या दिशेने टाकलेले एक भक्कम पाऊल आहे.

--- तुषार भ. कुटे


 

Wednesday, February 11, 2026

अमेरिका आणि चीनमधील 'एआय' महायुद्ध: २०२६ मधील बदलते समीकरण

सध्याच्या काळात जगभरातील तंत्रज्ञान क्षेत्रात एकाच विषयाची चर्चा सर्वात जास्त रंगली आहे, ती म्हणजे अमेरिका आणि चीन यांच्यात सुरू असलेली 'आर्टिफिशियल इंटेलिजन्स' अर्थात कृत्रिम बुद्धिमत्तेची शर्यत. काही वर्षांपूर्वीपर्यंत असे मानले जात होते की या शर्यतीत अमेरिका निर्विवादपणे आघाडीवर आहे आणि चीनला त्यांना गाठणे अशक्य आहे. परंतु २०२६ साल उजाडताच या चित्रात मोठे बदल झाले आहेत. सीएनएन आणि इतर जागतिक माध्यमांनी दिलेल्या वृत्तानुसार, चीनने अमेरिकेच्या निर्बंधांवर मात करत एआय क्षेत्रात जोरदार मुसंडी मारली आहे. ही स्पर्धा आता केवळ तंत्रज्ञानापुरती मर्यादित नसून ती जागतिक अर्थकारणाची आणि वर्चस्वाची लढाई बनली आहे.

या स्पर्धेला नवीन वळण मिळण्यामागे 'डीपसीक' (DeepSeek) या चिनी कंपनीचा मोठा वाटा आहे. २०२५ च्या सुरुवातीला या कंपनीने आपले एआय मॉडेल जगासमोर आणले, ज्याने सर्वांनाच धक्का दिला. अमेरिकेने चीनला प्रगत संगणक चिप्स मिळू नयेत म्हणून कडक निर्बंध लादले होते. अमेरिकेचा असा समज होता की, अत्याधुनिक चिप्सशिवाय चीन प्रगत एआय बनवूच शकणार नाही. मात्र, डीपसीक या चिनी मॉडेलने कमी क्षमतेच्या चिप्स वापरून आणि अत्यंत कमी खर्चात अमेरिकेच्या 'चॅटजीपीटी' किंवा 'जेमिनी' तोडीचे तंत्रज्ञान विकसित केले. या घटनेला तज्ञ 'स्पुतनिक क्षण' मानतात, ज्याने अमेरिकेला जागे केले आणि हे सिद्ध केले की केवळ हार्डवेअर रोखून चीनची प्रगती थांबवता येणार नाही.

या शर्यतीतील सर्वात मोठा अडथळा म्हणजे 'कॉम्प्युटिंग पॉवर' किंवा संगणकीय क्षमता. एआय मॉडेल्सना प्रशिक्षण देण्यासाठी हजारो प्रगत ग्राफिक्स प्रोसेसिंग युनिट्स (GPUs) ची गरज असते. या क्षेत्रात अमेरिकेची 'एनव्हिडिया' (Nvidia) ही कंपनी जगात अव्वल आहे. अमेरिकन सरकारने सुरक्षेच्या कारणास्तव आपल्या कंपन्यांना चीनला सर्वात वेगवान चिप्स विकण्यास बंदी घातली आहे. याला प्रत्युत्तर म्हणून चीनने दोन मार्ग अवलंबले आहेत. पहिला म्हणजे त्यांनी स्वतःच्या देशात चिप्स बनवण्यास सुरुवात केली आहे. 'हुवेई'सारख्या कंपन्यांनी अमेरिकन चिप्सला पर्याय निर्माण करण्याचे प्रयत्न सुरू केले आहेत. दुसरा मार्ग म्हणजे चीनने उपलब्ध असलेल्या जुन्या किंवा कमी क्षमतेच्या चिप्सचा वापर करून एआयला अधिक कार्यक्षमतेने कसे चालवायचे, याचे तंत्र शोधून काढले आहे. जिथे अमेरिकन कंपन्या अवाढव्य खर्च करून एआय बनवत आहेत, तिथे चिनी कंपन्या 'जुगाड' आणि कल्पकतेने कमी खर्चात तेच काम करण्याचा प्रयत्न करत आहेत.

दोन्ही देशांची एआयकडे पाहण्याची दृष्टी पूर्णपणे वेगळी आहे, हे या स्पर्धेचे आणखी एक वैशिष्ट्य आहे. अमेरिकेचे लक्ष 'आर्टिफिशियल जनरल इंटेलिजन्स' (AGI) कडे आहे, म्हणजेच अशा एआयकडे जो माणसापेक्षा हुशार असेल आणि सर्व प्रकारची कामे स्वतः करू शकेल. सिलिकॉन व्हॅलीतील गुगल, मायक्रोसॉफ्ट आणि ओपन एआय या कंपन्या यासाठी अब्जावधी डॉलर्स खर्च करत आहेत. याउलट, चीनचा भर 'इंडस्ट्रियल एआय' वर जास्त आहे. म्हणजे एआयचा वापर करून फॅक्टरीत काम करणे, रोबोट्स चालवणे, बंदरांचे व्यवस्थापन करणे आणि उत्पादन वाढवणे यावर चीन लक्ष केंद्रित करत आहे. चीनच्या मते, एआय हे केवळ चॅटिंग करण्यासाठी नसून ते अर्थव्यवस्थेचा कणा बनले पाहिजे. त्यामुळेच आज चीनच्या कारखान्यांमध्ये एआयवर चालणारे रोबोट्स मोठ्या प्रमाणावर दिसत आहेत, जे अमेरिकेपेक्षा संख्येने कितीतरी जास्त आहेत.

या स्पर्धेत डेटा आणि वीज हे दोन घटकही कळीचे ठरणार आहेत. एआयला शिकण्यासाठी प्रचंड माहितीची (Data) गरज असते. चीनची लोकसंख्या प्रचंड असल्यामुळे आणि तिथे डेटा प्रायव्हसीचे नियम पाश्चात्य देशांच्या तुलनेत शिथिल असल्यामुळे चीनकडे माहितीचा अफाट साठा उपलब्ध आहे. तसेच, एआय सर्व्हर्स चालवण्यासाठी लागणारी वीज हा भविष्यातील मोठा प्रश्न आहे. याबाबतीत चीनने आपली वीज निर्मिती क्षमता वेगाने वाढवली आहे, ज्यामुळे त्यांना एआय डेटा सेंटर्स चालवणे सोपे जात आहे. दुसरीकडे अमेरिकेत वीज निर्मिती आणि त्यासाठी लागणाऱ्या परवानग्या यांमध्ये अनेक अडचणी येत आहेत.

परंतु अमेरिकेच्या जमेच्या बाजूही भक्कम आहेत. आजही जगातील सर्वात बुद्धिमान एआय संशोधक आणि इंजिनिअर्स अमेरिकेत काम करणे पसंत करतात. नवनिर्मितीची क्षमता आणि संशोधनासाठी लागणारे भांडवल अमेरिकेत मोठ्या प्रमाणावर उपलब्ध आहे. तसेच, एआयसाठी लागणारे सॉफ्टवेअर आणि टूल्स आजही प्रामुख्याने अमेरिकन कंपन्याच बनवतात. त्यामुळे चीन कितीही पुढे जाण्याचा प्रयत्न करत असला, तरी त्यांना अमेरिकन मानकांवर आणि प्लॅटफॉर्मवर अवलंबून राहावे लागते. अमेरिकेचे नवीन राष्ट्राध्यक्ष डोनाल्ड ट्रम्प यांच्या प्रशासनाने काही प्रमाणात चिप्स निर्यातीला परवानगी दिली आहे, जेणेकरून चीन अमेरिकन तंत्रज्ञानावरच अवलंबून राहील आणि स्वतःची स्वतंत्र यंत्रणा उभी करणार नाही, अशी ही रणनीती असू शकते.

चीनसमोरही काही अंतर्गत आव्हाने आहेत. चीनमधील कडक सरकारी निर्बंध आणि सेन्सॉरशिपमुळे एआयला मुक्तपणे काम करण्यात अडचणी येतात. एआयने काय बोलावे आणि काय नाही, यावर सरकारचे बारीक लक्ष असते. यामुळे सर्जनशीलता आणि माहितीच्या मुक्त प्रवाहावर मर्यादा येतात. तसेच, आंतरराष्ट्रीय स्तरावर अनेक देश चीनच्या तंत्रज्ञानावर संशय व्यक्त करतात, ज्यामुळे चीनला आपले एआय तंत्रज्ञान इतर देशांना विकणे कठीण जाऊ शकते.

भविष्यात ही स्पर्धा कोणा एकाच्या विजयाने संपणारी नाही. तज्ञांच्या मते, आपण एका अशा जगाकडे चाललो आहोत जिथे एआयचे दोन वेगळे गट असतील. एक अमेरिकेच्या नेतृत्वाखालील पाश्चात्य गट आणि दुसरा चीनच्या नेतृत्वाखालील गट. हे दोन्ही गट आपापल्या सोयीनुसार आणि गरजांनुसार एआय विकसित करतील. अमेरिकेचा एआय कदाचित अधिक 'हुशार' आणि सर्जनशील असेल, तर चीनचा एआय अधिक 'कार्यक्षम' आणि प्रत्यक्ष जीवनात वापरला जाणारा असेल.

२०२६ हे वर्ष या एआय युद्धातील एक निर्णायक वर्ष ठरत आहे. 'डीपसीक'च्या यशाने हे दाखवून दिले आहे की, तंत्रज्ञानाची मक्तेदारी आता कोणा एका देशाकडे राहणार नाही. भारतासारख्या इतर देशांसाठी ही परिस्थिती संधी आणि संकट दोन्ही घेऊन आली आहे. आपल्याला या दोन्ही महासत्तांच्या स्पर्धेत स्वतःचे स्थान निर्माण करायचे असेल, तर केवळ प्रेक्षक म्हणून राहून चालणार नाही, तर स्वतःच्या एआय क्षमतांवर काम करावे लागेल. अमेरिका आणि चीन यांच्यातील ही रस्सीखेच येणाऱ्या काळात आपल्या नोकऱ्या, शिक्षण आणि दैनंदिन जीवनावर कसा परिणाम करते, हे पाहणे महत्त्वाचे ठरेल.

थोडक्यात सांगायचे तर, एआयची ही शर्यत आता केवळ लॅबमधील प्रयोगांपुरती उरलेली नाही. ती आता कारखान्यांमध्ये, शेअर बाजारात आणि लष्करी सामर्थ्यात उतरली आहे. चीनने अमेरिकेला दिलेले हे आव्हान एआयच्या इतिहासातील एक महत्त्वाचे वळण आहे, ज्याचे पडसाद पुढील अनेक दशके उमटत राहतील.

(संदर्भ: सीएनएन)

--- तुषार भ. कुटे

#ArtificialIntelligence